Afgelopen weekend was een intensief A-typisch weekend. Het eerste van dit jaar. Op zaterdag hebben we met een aantal Eendrijders in Amsterdam actie gevoerd tegen het plan om vanaf eind 2009 alle auto’s van 1992 en ouder uit de stad te weren. Onze voorzitter stelde geheel belangeloos zichzelf en zijn hybride 2CV ter beschikking om de aanwezige cameraploegen en de wethouder van Milieu iets bijzonders te tonen. “Dit is geen auto, maar een teken van hoop.” Wie is er tegen een schoner milieu? Niemand. Als de hoofdstad de kwaliteit van de lucht in de stad wil verbeteren, dan ben ik daar niet tegen. Maar het huidige plan stuit mij tegen de borst. De scheepvaart en de luchtvaart blijven buiten schot. Het autoverkeer wordt aangepakt, maar met een willekeurige maatregel gebaseerd op bouwjaar. De wethouder verdedigt de gemeentelijke keuze voor het jaartal 1992, omdat de Euro I-norm toen werd ingevoerd. Maar waarom wil ik niet geloven dat mijn Eend uit 1990 meer vervuilt dan een moderne SUV van na 1992 die 2205 kg weegt, 280 pk heeft, 225 km/u haalt en gemiddeld 1 op 7,9 verbruikt? Elke auto vervuilt het milieu met uitlaatgassen – dat is niet nieuw. Maar er bestaan verschillen. Laat men de vervuiling objectief meten per autotype en laat men dat in Amsterdam hanteren om vervuilende auto’s uit de stad te weren. Aansluitend aan ons protest in Amsterdam hebben we met een aantal gelijkgestemden de eerste OOAC-meeting sinds lange tijd gehouden. Ongedwongen en ontspannen. Een teken van hoop?